expeditie noedelsoep.

Sumatra en Orang oetans. O-RANG! OE-TANS!

Proloog, een persoonlijke

Ik ben verworden tot een slappe, slappe dweil. Waar ik vroeger vooral huilde als ik in toestandje driftige-neushoorn-met-stampend-voetje stond te razen, wordt het me nu al te veel als iemand een weergaloos maaltje oplevert bij Masterchef Australia, of als er weer zo’n leuke deelnemer afvalt. Waarom kunnen ze niet gewoon allemáál winnen, denk ik dan. Maar oké.

We vlogen van Singapore naar Medan, op Sumatra. ‘Vind je het nu ook extra speciaal dat we naar Indonesië gaan’, vroeg Claire me in het vliegtuig, wat ik een lieve vraag vind. ‘Wel heel leuk, niet extra bijzonder ofzo. Misschien als we op de Molukken vliegen, waar opa en oma opgroeiden’, vertelt mijn nonchalante hart. Ik hoef vervolgens maar voet aan wal te zetten op Medan, de eerste de beste rasechte werkende Indonesiër onder ogen te komen en de prik springt me in de neus. Mijn voorstadium van net wel of net niet huilen. Veel gedachten heb ik niet ten tijde van deze zoetsappige aanval der emoties, maar het zal iets te maken hebben met opa en oma, en mijn vader. Of, de helft van mijn zijn. Een teergevoelige diepte waarmee ik mezelf bijna verras, al ben ik niet vies van wat filosofisch gebrabbel.

We stappen in elk geval in de taxi. Na uren verdomd kut filerijden in Medan, passeren we de mooie kilometers: langs uitgestrekte felgroene rijstvelden met miljoenen palmbomen eromheen die de rand van de wilde jungle vullen. Uren later zijn we in Bukit Lawang, vanwaar we de jungle bestijgen om de zeldzame (semi) wilde orang oetan te zoeken en als het even meezit het Thomas Leaf aapje, een zwart-witte met kuif.

 

1. Seks, aap, magie

Eruel en Dede, twee jongens uit het dorp, loodsen ons drie dagen en twee nachten door het oerwoud. Eruel, klein, gespierd en met ongeveer mijn kapsel, veinst dat het geen zekerheid is dat we een orang oetan vinden. We weten wel beter. Zo staan we dan ook binnen twee uur oog in oog met orang oetan nummer één: Mina. Een verrot kreng eigenlijk, een alle-gidsen-bijtertje slash toeristen-aanvaller. Vandaag speelt ze een manisch zonnestraaltje en poseert ze braaf voor ons, zo’n vier meter verderop. Kleine truc: gids geeft bananen. Schiet ik in de stress, want: no feeding the orang utans evangeliseerden bloggende natuurvrienden op het internet. Claire en ik beslissen ter plekke dat we er maar beter gewoon van genieten. Waarschijnlijk zijn die goed-doenende-bloggers sowieso gewoon verbitterde ultra-zanikerds, omdat ze zelf alleen maar een bruin propje aap tussen de bomen zagen wapperen op tachtig meter afstand. Is het hele evangelie van no feeding een copingsmechanisme van een miezerige psyche en zijn ze zo verbitterd dat ze het geen ander mens meer gunnen, een orang oetan dichtbij. Het idee beurt onze schuldgevoelige ziel in elk geval fijn op.

Onze vredige fotosessie met Mina wordt trouwens verstoord door een luidruchtig seksgebonk van twee java-aapjes bij Claires voeten. Na de demonstratie moeten we schijnbaar even bijkomen, want binnen twee minuten worden we verzocht het onszelf comfortable te maken. Ik verwacht niet dat ze een schommelbed voor ons uitklappen ofzo, maar comfortabel is een wens te ver als ik naar het liggende boomstammetje kijk met mieren zo groot als vingerkootjes. Claire stelt zich minder aan en neemt plaats tussen het ongedierte, terwijl ik zelf de positie aanneem van wat ik de Aziatische hurk noem. Op de platte voeten. En krijgen we me toch een tropisch fruitfeest voorgeschoteld, jongens, jongens. Verse ananas, watermeloen, passievrucht, veel van alles. Geef ons dit elke dag en we sterven een tevreden dood.

Onderweg naar onze laatste afdaling, ontmoeten we nog meer orang oetans, het verlegen Thomas Leaf aapje en onze apenoogappel: Mike Tyson, een lampong aap, beige met een zwarte brede strook haren op zijn hoofd. Alsof hij in het leger zit. Mike loopt op vier poten rond, als de casanova die elk welwillend vrouwtjesaapje alle hoeken van het bos zou laten zien. Totdat hij ons ziet en direct op zijn kadetjes plaatsneemt. Met handjes gekruist op de knietjes en de blik van ‘zie je dan niet hoe schattig ik ben? Zie je dat dan niet?’ Jawel, we zien het.

Na lomperijen over natte klei, losse stenen en boomwortels komen we bij de rivier, waar we vannacht slapen. Tussen bomen en rivier mogen we ons voortbewegen op keien. Geen toerist in de buurt. Alleen wij en de jungle. En Eruel en Dede. En Mahadi, onze chef die ons in ‘het kamp’ al opwachtte. We eten allen samen op rubberen yogamatjes die tegen elkaar aan gelegd zijn op de keien, als een picknickdeken. Varkens zijn we, zo hoe wij vreten aan de rendang, de sambal goreng tempé, de groente curry, de perkedelletjes. Bij kaarslicht, het enige licht.

Het klinkt allemaal leuk natuurlijk, die jungle trek. Maar tragisch: ik moet poepen. In het normale leven wacht ik van achter mijn rommelige bureeltje gerust de hele dag tot ik weer thuis op mijn gezellige wc-tje kan kruipen, terwijl ik om half tien ‘s ochtends voel dat er een bruine vriend ter aard wil komen. Maar nu zit ik gevangen in de natuur. Over negen uur ben ik niet thuis. En dan is er hier in de jungle, volgend probleem, nog geen wc ook. Zelfs geen instortend hok met een gat in de grond. Waar moet ik mijn billen dan neer planten, denk ik bij mezelf, en even belangrijk: hoe kom ik daar. De zon is allang onder. Geen lampen. Wel is er de ondergrond van ongelijke losliggende keien, waarover ik zelfs in klaar daglicht als een gehandicapt paard hobbel.

Ik leg mijn probleem, na aanmoediging van Claire, uit aan Eruel en Dede. Ik ben de taal niet machtig, maar nu blijkt mijn gelimiteerde vocabulaire opeens toch verrekte dienstbaar. Saya mau berra, zeg ik verlegen, terwijl ik van binnen overloop van trots (maar ik weet niet of het onderwerp poep en scheet hier ook met blijdschap wordt ontvangen). Dat ik moet poepen. Vinden ze leuk en dat is mooi, want: plenty more vocabulary where that came from. Het zijn de magische woorden die ook Claire perfect onder de knie heeft; kont, scheet, piemel (voor deze laatste alle eer naar mijn moeder, want het was door haar tip dat ik me die weer herinnerde). Ze komen allemaal in Indonesisch aan bod. Gedoseerd.

Ik weet inmiddels waar ik mag poepen (daarachter ergens, waar ik wil). Als ik mijn locatie gevonden heb, gaan de lampjes uit van mij en Claire, mijn ondersteuner. En daar bak ik me een kanjer van een taart, dat ik er zelf van onder de indruk ben. Claire jaloers, snap ik, want eigenlijk is zij Chef Buitenpoeper. Als ik vraag wat ik met m’n choco banket moet doen, zegt Eruel dat hij ‘m morgen in het ochtendlicht opruimt. Een gezegend jong.

Verder showen we elkaar als vijftal de hele avond, slurpend aan verse gemberthee, spectaculaire kaarten-magie en leren we twee nieuwe kaartspellen die iedereen thuis straks verplicht met ons speelt. Alvast dat heel de familie en vriendenclub het weet.

Slapen is ons gegund in een krot van een tentje die niet alleen op Claires claustrofobische nerven werkt, ook op de mijne. Dan maar een miljoen miljard muggen in de tent en ander krioelend leven; die tent gaat niet dicht. Onze slaap-ondergrond bestaat uit hard lapje, maar erger is de stank die het uitscheidt. Het is verdomme ook altijd hetzelfde liedje; wat is er zo lastig aan fatsoenlijk wassen. Denk: zuur douchegordijn met doorregende hond. Slapen zal ons in elk geval niet lukken en we zijn werkelijk verrückt als een eerste lichtstraal ons ‘s ochtends reden geeft op te staan. We kunnen ons wassen in de koude, stromende rivier. Een plezier dat we hebben, de kinderen. Geen elegante naaktzwemmers die fier het water in rennen als in de film trouwens. Zet ons in de rivier en je krijgt twee boerenplomperds die op de hurken water tussen het stinkende krentje kletteren. Ik mag mijn vuile onderbroek weer aan, want de enige schone is al in de rivier gevallen.

2. Goedgevulde apenteller & aap in je armen

Eruel en Dede roepen op de route vandaag steeds ene Jackie. Blijkt een orang oetan, een vriendelijke. Geen Jackie te bekennen, ook geen andere orang oetan. Na vier uur banjeren springt Claire kort in de freeze, want verderop slingert een wilde, witte gibbon. Aapsoort nummer vijf op de apenteller, fuck yes! Tien minuten later treffen we een zwarte gibbon. Hij is verlegen, maar raast wel steeds rakelings langs ons. Met twee handen omhoog gestoken, wapperend. Het arme beestje ziet er rennend eigenlijk uit als een debieltje, maar hij is heerlijk.

‘Jackieee! Jackieeee!’ We geven de hoop op, want binnen tien minuten zijn we bij ons nieuwe slaapkamp. Als je het over de duivel hebt. Daar zit mevrouw, om het hoekje, mét haar baby. ‘Don’t panic’, is het eerste wat Eruel ons toeroept terwijl hij zijn arm als een hefboom voor ons houdt. Moet je dat net zeggen, denken we allebei, dat is bij dezen dus al mislukt. ‘Wat, hoezo, waarom?’ ‘Nou gewoon, het kan dat Jackie je vastpakt. Dan moet je niet lostrekken’. Ehm o. Eruel verzekert ons dat Jackie nooit aanvalt, maar graag knuffelt. Claire is de eerste die dat aan den lijve mag ondervinden. Jackie klapt haar lange, ruwe vingers rond Claires lekkere onderarmpje. ‘Ohhh schattig’, denkt Claire. Ik zie d’r stralen. Tot Jackie niet van plan is los te laten, langzaam Claires vingers naar haar mond beweegt en aan ze begint te knabbelen. Nu kun je dat de aap niet volledig aanrekenen, want Claires vingers hebben wat weg van zulk soort kleine banaantjes. Jackie laat na gegiechel met paniek van Claire los, als Dede Jackie lokt met échte bananen. De baby klautert inmiddels wat op enkele takken in de buurt. We willen doorlopen, maar dan herkent Jackie in mij de schattige baby orang oetan die ze net nog bij zich droeg en dus rent ze nu op mij af. Ook ik mag geduldig afwachten tot Jackie besluit los te laten, want met de kracht die het beest bezit, heb ik nul zeggenschap. Ik besluit er maar gewoon van te genieten, want freaking helemaal fantastisch geweldig, dat is het ook, zo’n onderonsje met een orang oetan.

Om zeven uur liggen we met de tong uit de bek in ons nieuwe kamp aan de rivier, van vermoeidheid. Niet in een verstikkend tentje waar je amper een lilliputter in kwijt komt, maar onder een ruime klamboe. Eén met gaten waar een familie muggen met obesitas doorheen fladdert, maar het is lief bedoeld zullen we maar zeggen. Vanavond geen gezelligheid, geen magie, we moeten slapen.

 

3. Jungleprinsesjes en -prinsjes sluiten af

Gewekt worden we door Jackie en haar baby die voor onze kapotte klamboe aan haar ochtendwandeling is begonnen. Claire is ‘s ochtends altijd al een kwiek vogeltje, maar nu staat ze met het zoetste kwakkertje ooit de ochtend te vullen met Jackie en baby, daar voor zich.

Het jungle-gestiefel zit er op na een biologisch schminkfeestje (ja, dit lees je goed) bij een kleine waterval met Dede en Mahadi. Ze schminken ons, wij hen. Als een wens die in vervulling gaat, maken ze nog een kroon van bladeren. Cheesy, ja weet ik. Maar zag deze prinsesjes eens glimmen.

Raftend beleven we de terugweg. In rubberen banden aan elkaar gebonden, dus eigenlijk helemaal niet raftend. Leuk is het toch minstens. Koesteren zullen we ze; de trekking, de jungle, de spierpijn (want: no pain, no game), de heerlijke Eruel, Dede en Mahadi, en ohhhhh, die apen.

Verder Bericht

Vorige Bericht

14 Reacties

  1. Maud Odekerken maart 3, 2018

    He Claire en Simone, Ik lig echt naast de bank van het lachen. Ik kan niet wachten tot Simone een boek gaat schrijven, want in ben de eerste die het koopt. En hoe jaloers ben ik op deze ervaring! Aapjes…..ik hield er vroeger al spreekbeurten over. Prachtig om hier iets van mee te mogen krijgen en de foto’s zeggen genoeg!! Geniet and have fun. Xxxx

  2. Lei & Col maart 3, 2018

    Weer zo’n geweldig avontuur.
    Jullie beleven toch heel wat deze reis.
    Is weer eens iets heeeel anders ,dan opakantie gaan naar Turkije.
    Wat ook altijd gezellig was.
    Geniet lekker.
    Groetjes van Leien Col.

  3. Mama maart 3, 2018

    Meiden ik lig in een deuk geweldig Hoe leuk je het beschrijft. Zou wel muisje willen spelen bij jullie. Heel bijzonder wat jullie allemaal meemaken. Ben zo benieuwd hoe jullie het gaan vinden als jullie op de Molukken zijn. Meisje je schrijft zo ontzettend leuk ben trots op jullie lieve dikke kussen van je moedertje en je sjoene mams?????

  4. Clau maart 3, 2018

    Arme Eruel!!die zal blij zijn geweest met het chocolade ontbijtje in de ochtend!
    Oh en ik zie jullie, jackie en de baby al helemaal in een nieuwe animatiefilm!! Zoooo super vett dat jullie dit mee mogen maken!
    Die spelletjes komen we (lees IK) graag spelen nadat we (lees Alexander) een lekkere indische maaltijd zoals hierboven beschreven hebben gegeten bij/van jullie!
    Geniet ze nog lieve schwessiessss
    Dikke kussen van ons

  5. Miep de Jongh maart 3, 2018

    Ik lig in Helmstadt, Duitsland, van jullie verhaal te genieten.
    Wat maken jullie toch veel mee!
    Dan was mijn vakantie heel wat rustiger, maar we hebben genoten.
    De eerste dagen heel koud, later heerlijk in de sneeuw, met veel zon. Morgen hopen we weer veilig thuis te zijn.
    Dat ligt voor jullie nog een poosje weg, en in dit geval,is mijn begrip van veilig een heel ander begrip dan dat van jullie.
    Maar op jullie leeftijd had ik ook Een ander begrip daarover.
    Kortom, ik kijk nu al weer uit naar jullie volgend verhaal.

  6. Patricia Tomasowa maart 4, 2018

    Wat een schitterend verhaal en zo mooi en humoristisch geschreven!
    Ik ben mijn dag begonnen met jullie verhaal en ik moet zeggen dan begint de dag goed.
    Wat een humor!
    Simone je moet toch eens overdenken om met jouw schrijftalent iets te gaan doen, niet normaal zo goed!!!
    Geniet nog van alles en ik kijk uit naar het volgende verhaal.
    Xx

  7. yvonne maart 4, 2018

    ik wil de foto’s zien en o wee als er geen foto van je chocotaart bij zit dame! dan zwaait er wat!
    Wederom genoten van jullie avonturen (en ondertussen denkend: wat heerlijk om hier op de bank te zitten en zometeen eens lekker te gaan douchen, nadat ik zalig geslapen heb in mijn zachte warme mugloze bedje)
    En weer een dagje dichterbij onze daily cuddle, we hebben wat in te halen xxx

  8. Marieke maart 4, 2018

    ja dames, zodra het over poep gaat hebben jullie mijn aandacht! En daar gaat het over, al zijn de bananenvingertjes van Claire ook om te brullen! Het is weer genieten op afstand van jullie ervaringen in the jungle, ik ben jaloers! En Simone is helemaal thuis! Kus

  9. Ineke maart 4, 2018

    Lieverds wat een geweldig verhaal weer.
    Heb heerlijk zitten genieten met een grote grijns op mijn gezicht.
    Zo super wat jullie allemaal meemaken .
    En vooral heel dapper, als ik lees over het tentje en al die beestjes.
    Nou zit weer met smacht te wachten op volgend verhaal en foto’s.
    Dikke lieve knuffels van tante Ineke en ome Paul

    • Monique maart 5, 2018

      Alweer een fantastisch verhaal heerlijk om te lezen.
      Dikke knuffel ook voor Claire

      Monique

  10. Fred maart 5, 2018

    Ik heb aan het ontbijt genoten van jullie verhaal!
    Heerlijk om op deze manier klaar wakker te worden en de dag met een lach te beginnen?
    Ik verheug me op het, ongetwijfeld emotionele, verslag van jullie belevenissen op Maluku
    PS
    Ik hoor het wel als je om wat smakelijke Maleise/Molukse woorden verlegen zit.

  11. Jelle maart 9, 2018

    Heel gaaf. En dat jullie zo sportief zijn joh, jullie gaan van de ene tracking over in de andere tracking. Wij doen het jullie niet na! Was dit het alternatief van Rinjani of gaan jullie alsnog een vulkaan beklimmen?
    Ik ben nu alweer benieuwd naar jullie nieuwe verhalen en ga jullie reacties nog missen op onze blog. In ieder geval heel veel succes op de eilanden van je opa en oma! Zijn jullie al begonnen met opruimen 😉
    Bij ons was het op die ene foto inderdaad regen met flitser. De sneeuw- en ijspret hebben jullie gemist in Nederland, maar gelukkig maken jullie dat ruimschoots goed. Enjoy!

  12. Jill maart 13, 2018

    Hi ladies van het goeie leven!! Heerlijk die verhalen. Ik volg ze trouw en ik was dan ook om te verrekken dat dit verhaal niet wilde laden op de browser (geblocked door content : seks). Ik heb me eke dag afgevraagd wat er zo schrikbarend was aan dit verhaal dat het met deze reden werd geblokkeerd. Na het lezen van het verhaal snap ik het eindelijk, Simone je hebt het woord ‘seks’ vermeldt in je verhaal haha. Jullie hebben wel een geweldige ervaring opgedaan met de aapjes daar. Geniet er nog lekker van, voor je het weet is het avontuur voorbij. Xxx

  13. Annita en Ruud maart 18, 2018

    Hallo Dames, wat weer een super leuk verhaal….heel grappig weer beschreven allemaal. Wat leuk jullie zo te kunnen volgen tijdens jullie reis. Zijn al behoorlijk wat avonturen geweest en er zullen er zeker nog een paar volgen. Kijken weer uit naar jullie volgende post. Geniet geniet!!!

Laat een reactie achter

© 2018 expeditie noedelsoep.

Thema door Anders Norén