expeditie noedelsoep.

In beeld: Dromerig Bagan en Yangon metropool

Check onze foto’s hieronder!

Gistermiddag 26 januari landden we in Kathmandu, Nepals hoofdstad. Niet dat we veel van Kathmandu zullen zien, want vandaag kwamen die straatvlegels van een San en Michelle aan, notres amies. Dat betekent drankjes ter viering, dus druk druk druk. Ze laten de mannen even thuis, zodat we on foot samen tien dagen door ‘s werelds hoogste bergketen trekken. De onverwoestbare Himalaya. Morgen reizen we per bus naar Pokhara, vanwaar we twee dagen later een tijdje aan de bak moeten.

Afijn, drie en een halve juweeltjes van weken in Myanmar zijn daarmee definitief afgesloten. In Nepal mogen we weer veilig het kleffe setje spelen dat we altijd zijn. Beetje tongen op straat. In Myanmar niet.

Dat volwassen mannen en puberjongens vrijwel allemaal in rokken én handje-handje lopen, dat is dan weer geen enkel probleem. No hard feelings verder. Daar is het gebruikelijk dat vrienden zo met elkaar omgaan en dat is aandoenlijk.

De rokken, of genuanceerder, lange doeken rond de heupen gedraaid, zien niet eens onmannelijk uit. Sterker, het is zo mooi en comfortabel dat veel westerse, mannelijke toeristen ze zelf maar om de benen wikkelen. Geldt ook voor deze twee geitenbilletjes, want ook de vrouwen lopen massaal in rondgerolde doeken. Werd gewaardeerd, gezien de thumbs up van passerende locals en dat stemde ons nog vrolijker dan we al waren.

We zullen ze missen, die Myanmarezen. Niet alleen hun buitengewone lievigheid en cuteness. Nee, ook hun collectieve verslaving die me er bijna toe dreef de ambulance te bellen voor ze. Alsof ze allemaal net een bok op de bek kregen, zoveel bloed spugen ze uit. Gewoon op straat of uit het autoraampje, zodat het hele portier ondergekletterd wordt als de wind verkeerd staat. En verkeerd, dat staat ‘ie meer dan eens.

Maar paniek voor niets. Geen bloed. Geen pijn. Het is kun-ya, een mix van onder andere betelnoot met calciumdioxide in een betel blad gerold, waar je op sabbelt en bijt. Toevallig brengt dat de kleur van bloed in je mond inclusief je tanden. Verworven speeksel spuug je steeds zonder gêne uit. Vendors rollen kun-ya vers voor je, aan kraampjes die nooit verder dan vijftig meter uit elkaar staan. Door het hele land.

Het moet een licht verdovend en lustopwekkend effect hebben. Buiten een vergroot risico op allerlei enge ziekten en de overduidelijk verslavende werking. Ik kan d’r niet geil van worden overigens. Want lelijk dat het uitziet. Maar fascinerend, dat ook.

In Yangon, ‘s lands levendige metropool, bestuderen we het zoveelste kun-ya kraampje als we op de markt lopen. Hoe zou dat toch smaken? Claire vindt dat ik het moet proeven en kruipt in de rij. De mannen die het spul ook bestellen, zoeken oogcontact en lachen. Ze willen niet dat Claire een cent uitgeeft aan this bad habit, dus krijgt ze eentje in de hand gedrukt. Ze geeft ‘m niet aan mij, maar begint zelf te knauwelen. En dat vind ik stoer. Zeker als ik haar gezicht zie en de onvrede ervan af druipt. Maar kauwen zal ze.

‘Hoe smaakt het’, vraag ik. ‘Ik weet het niet echt. Vies wel en een beetje scherp. Jij moet ook eentje proberen’, antwoordt Claire. En dat doe ik, wederom zonder betaling. Natte-honden-zweetvoet met chilipeper om je tong nog lekker open te halen. Niet helemaal waar ik van droomde. We proberen lang genoeg te knabbelen om hetzelfde uiterlijk als de locals te realiseren, maar dat is ons onmogelijk. At least we’ve tried.

Verder Bericht

Vorige Bericht

11 Reacties

  1. Marieke januari 27, 2018

    Jaaa! Daar zijn de foto’s van de ballonvaart! Adembenemend mooi, een genot om naar te kijken. En Claire in een rok, ik kan mijn ogen niet geloven! Staat je goed schat! Nu aan de bak moppies, lopen zullen jullie;-)) Kus

  2. ineke januari 27, 2018

    jeeeeeeee
    wat heb ik weer genoten!!!!!!!!!!
    weer super mooie verhalen, alsof we dicht bij jullie zijn en het mee mogen maken.
    en wat een prachtige foto’s .
    heerlijk dat jullie vriendinnetjes er zijn.
    wordt veel plezier, maar ook benieuwd naar jullie nieuwe uitdaging.
    lieve simone en claire en sandra en michelle mooie tijd samen.
    veel liefs en dikke knuffels van ineke en paul

  3. yvonne januari 28, 2018

    Siep lach eens je tanden bloot, net als je Clairtje! niet zo bescheiden jij, het ziet er allemaal fantastisch uit en jij ook! waanzinnig om dit zo een beetje te kunnen meebeleven, het is zo mooi allemaal. en heerlijke verhalen elke keer al was deze niet zo om te lachen. en dat komt dan vooral omdat ik er een beetje verdrietig van werd dat jullie in Myanmar (klopt het zo?) niet jezelf konden zijn. Rare wereld leven we toch soms.. geniet in elk geval en blijf schrijven, genieten wij ook een beetje hier XXXXXXX

  4. Bas januari 28, 2018

    Lieve meiden,

    Leuk verhaal! Prachtige foto’s. Jullie staan er stralend en ontspannen op. Mooi om te zien. Veel plezier met de meiden. Kus, Bas

  5. Patries januari 28, 2018

    Haha, ik had jullie bekkies wel willen zien, al kauwend tot ‘bloedens’ toe.
    Wat een mooie foto’s weer, zeg!! Wauw!!

  6. Miep de Jongh januari 28, 2018

    Wat was het weer een leuk verhaal. Als ik,hier al zo geniet, wat moet het dan voor jullie zijn.
    En er komt nog zoveel. Ik,hoorde van Monique dat jullie pas in april,terug komen.
    Maar nu eerst de bergen in! Hebben jullie een beetje getraind?
    Zal wel pittig zijn.
    Heel veel,liefs, Miep

  7. Marcel januari 28, 2018

    Prachtige foto’s en wer een mooi verhaal……..en nu maar succes met de rest van de tocht!

  8. Monique januari 29, 2018

    Simone, heb weer erg genoten.
    Dikke kus, ook voor Claire.

  9. Liesbeth januari 31, 2018

    Hallo Simone en Claire,
    Leuk om jullie fantastische reis hier te kunnen volgen.
    Jullie genieten met volle teugen, daar getuigen de foto’s en verhalen van, echt leuk.
    Nog heel veel plezier en veel lieve groeten van

    Peter en Liesbeth.

  10. Dorus februari 12, 2018

    Vette fotos hoor! 🙂

  11. Simone Soumokil maart 17, 2018 — Berichtauteur

    Test

Laat een reactie achter

© 2018 expeditie noedelsoep.

Thema door Anders Norén